هرکه چون رشته تافت گردن خویش

مهرهٔ گردنش فکندی بیش

شد معلم خجل ز کردهٔ خویش

از خجالت فکند سر در پیش

رفت در پیش قاضی آن درویش

گفت بنگر مرا چه آمد پیش

چُستیی کن بکن به قوّت خویش

از ترازو زبان ز گزدم نیش

این گُره را که نام کردی خویش

هریکی گزدمند با صد نیش

خاک پایی چو دیدی اندر پیش

باد دستی شوی ز شهوت خویش

تو چو انگشت گشته از تشویش

زن چو ناخن‌کنان به ناخن ریش

نیم شب هر شبی به خانهٔ خویش

آید و صد اِباحتی در پیش

زنده و تازه کرد چون طوبیش

دل و جان را طراوت معنیش

با تن دردناک و با دل ریش

نرسد کس به کامهٔ دل خویش

شیر گردون چو گربه دارد کیش

خورد از مهر خون بچهٔ خویش