آنکه ره را به جد نگیرد پیش

همچو زنگی بماند او درویش

دل که با چیز این جهان شد خویش

دان که زان دل دلی نیاید بیش

در غرورش توانگر و درویش

راست همچون خیال گنج اندیش

وه که تا در جهان پر تشویش

چند خندند ابلهان زان ریش

چون ترا گشت نوش وحدت بیش

بده آن نوش را به حدّت نیش

کادمی را به وهم دوراندیش

جِرمش از ما کمست و جُرمش بیش

هیچ بدنامی آدمی را پیش

از ظلومی و از جهولی خویش

مرد بقال در ترازوی خویش

سنگ صدگان نهاد از کم و بیش

در تموز آن یخک نهاده به پیش

کس خریدار نی و او درویش

زان به جان اندرون خلیدن نیش

بچه را در کنار مادر خویش

چون نداری مناهی اندر پیش

ز احتساب خرد به جو مندیش

در غرورش توانگر و درویش

شاد همچون خیال گنج اندیش

همه یکسان توانگر و درویش

به زر و سیم ناشده کم و بیش

ای دریغا که قیمت تن خویش

می‌ندانی سخن نگویم پیش

کی سپارد به تکیه‌گه تن خویش

هرکه را گور و مرگ و محشر پیش

چون نداری مناهی اندر پیش

ز احتساب خرد بجو مندیش

گرچه هستت چنین سقر در پیش

هیزم او مشو و زو مندیش

لیک آن ره ببین که داری پیش

از درِ نفس تا دَرِ دل خویش

گر فرستد به روم نامهٔ خویش

تو نبینی به روم یک بد کیش

کان و دریا برش بود درویش

بخشش او ز هر دو باشد بیش