کی بود همچو لعل هر سنگی؟

کی شود پادشاه سرهنگی؟

گرچه دانم که هرکس از رنگی

بر سبویم زنند خرسنگی

زهره در بزم آن کژ آهنگی

ماه با عزم این کهن لنگی

از ستونهات بیستون سنگی

وز طبقهات آسمان رنگی

مدتی بوده اندران تنگی

او سبک، لیک ازو شکم سنگی

نیست در شهرسست فرهنگی

هیچ عیبی بتر ز بی‌سنگی

گر نه با کردگار در جنگی

بار این عاجزان مکن سنگی

کردهٔ خویش را منه سنگی

وندرو از ریا مهل رنگی

فارغست از تزاحم و تنگی

نیست رنگی بغیر یکرنگی

وارهانم ز ننگ این تنگی

برسانم به رنگ بیرنگی

رفت سعدی و دم ز یکرنگی

زدن او به سعد بن زنگی

پیش بازوی پردلان ننگی

با وجودی که صد من سنگی

خوانده باشی، چه کرده از شنگی

با سکندر کنیزک چنگی

ابلهی بین که از پیِ سنگی

دوست با دوست می‌کند جنگی

دُرّ یکتای بحر بی رنگی

گوهر آرای رومی و زنگی

چون زبان راز دل نمی‌داند

چیستش چاره غیر دلتنگی

چون نداند زبان رومی را

از حسد تنگدل شود زنگی

ریش جوگندمی، سیه‌رنگی

ریزه‌چشمی‌، میانه‌ای لنگی

وندرآن شهر بود سرهنگی

شحنه‌ای‌، ظالمی‌، قوی‌چنگی