شویش آن شیر مرد سرهنگی

نکند هیچگونه دلتنگی

بسته پیشت کمر به سرهنگی

والی عقرب آن یل جنگی

گنج قارون به دامن سنگی

زیب حورا عیان به هر رنگی

اندرین حال عارفی زنگی

نزدم آمد ز روی دل تنگی

گفتمش راست رو مکن لنگی

رو تو بگذار تا بود تنگی

روز رومی چو شب شود زنگی

گر برونش کنی ز سرهنگی

لعل با تیغ تو‌، خَزفْ رنگی

کوه با حلم تو‌، سبک سنگی

ابلهی بین که از پی سنگی

دوست با دوست می‌کند جنگی

گاهی آید ز گوهر‌ی سنگی

گاه لعلی ز کهربا رنگی

با هوا در نقاب یک رنگی

گاه رومی نمود و گه زنگی

تنگدل شد جهان از آن تنگی

یافت نان‌ِ عزت‌ گران‌سنگی

بر کشیده صفی دو فرسنگی

بربطی و ربابی و چنگی

شاه چون دید کاو ز یک‌رنگی

پیش برد آن سخن به سرهنگی

هر گلی گونه گونه از رنگی

بوی هر گلی رسیده فرسنگی

همچنان زیر بار دلتنگی

می‌برید آن گریوه سنگی

پشت قوسی و روی خرچنگی

بوی گندش هزار فرسنگی

در میان بود لعبتی چنگی

پیشِ رومی‌رخش همه زنگی

چیست آن عاشقی به فرهنگی

سرگرفته فتاده چون سنگی

سینه پرجوش عشق شیرینی

لب پر از دود دل چو دلتنگی

در خوی سرد غرقه بی المی

[...]

گاه در صلح و گاه در جنگی

گاه دمساز مطرب و چنگی

زد بر آن گوهر او یکی سنگی

تا نماندش ز گوهری رنگی