ای ز صورت چنانکه جان از جسم

دل ز وحدت چنانکه مرد از اسم

راستیها ز بیم بند و طلسم

روی پوشیده چون الف در بسم

مایه و پایهٔ مدارج اسم

علت و آلت مراتب جسم

همه را در جهان نه روح و نه جسم

در گرفته چو کودکان از بسم

خصم را رمح چون الق در بسم

چشمها کرده همچو جان در جسم

پای بر جای نیست همنفسم

چه کنم اوست دستگیر و کسم

در پی گرد کاروان غمش

از رسیلان نالهٔ جرسم

بر سر کوی او شبی گذرم

[...]

بر فزون است هر زمان هوسم

که رسم در پی تو یا نرسم

چون به بدخواهِ دولتِ تو رسم

گر به سگ دارمش لئیم کسم

من که ممدوح صد هزار کَسَم

از چه مدّاحیی تو را نه بسم

از تو نیز ار بدین غرض نرسم

با تو هم بی غرض بود نفسم

روزی آید اگرچه هیچ‌کسم

که‌آنچه کردی به خدمتت برسم

چاره‌ای کن که غم رسیده کسم

تا یک امشب به کام دل برسم

نور حق اند منگر اندر جسم

سوی معنی رو و گذر از اسم

چه مسافت ز گنج تا به طلسم؟

وز مسمی چه مایه راه به اسم؟

گنج توحید را بهینه طلسم

نشناسم جزین دو نامی اسم

صفت اوست جان و مردم جسم

صفت اوست گنج و خلق طلسم

چون تعلق برید جان از جسم

نبود حال جان برون زد و قسم:

در قیامت، کزین ستوده طلسم

دور باشد حجاب ظلمت جسم

کرد ممتاز هر یکی در اسم

زیر هر یک نهاد چند طلسم

گر بسیطی درآید اندر جسم

متجزّی شود به چندین قسم