پیش ‌خرُم‌،‌جهان خوش و نیکست

نزد غمگین‌، زمانه تاریک است

وان عمارت که خود زپا ننشست

دارد اکنون عصا ز شمع به‌دست

سر ز پنجه گرفته‌ام به دو دست

کاهنین پنجه‌اش تا شست

دومین‌، قلب پاک و حزم تست

سومین‌، پشت کار و عزم قویست

مات شد شاه ما در اول دست

و آن پیاده به‌جای شاه نشست

صد خطا می‌کند فزون ز نخست

خون کند هر که دست از جان شست

صد ره ار شویی و کنیش درست

برنگردد دگر به حال نخست

چون اساس زمانه گشت درست

عدل و ظلم اندر آن تعین جست

چون که اخلاق ملتی شد پست

دیر یا زود می‌رود از دست

در نهان با «‌شکوه‌» شد همدست

بر خسرو شفاعتی پیوست

گرچه دولت رضای من می‌جست

التزامی ز من گرفت نخست

بود گردونه‌ایم جای نشست

خود و اطفالم‌ اندر آن دربست

مام در انتظار طفلان است

(«‌مهری‌» از یاد مام گریانست

چون به منزل میان نمودم سست

بگرفتم شمار قرض‌، نخست

لقمه‌ای‌خورد و جرعه‌ای‌پیوست

دیده بر هم نهاد خسته و مست

گربهٔ دزد بود مردک پست

سینه‌دردی‌بهانه کرد و بجست

وز فن شهربانی آگاهست

زین سبب برگزیده شاه است

مردمانی به کار دین پابست

همه پابند آن شعارکه هست

گربه ناگاه از کمین برجست

گلوی جوجه را به دندان خست