«‌بانک‌» من بانک دانش و ادب است

«‌بانک‌» او بانک فضه و ذهبست

ور قلاور نداد رخصت ربست‌

حال زبر جامه‌، دانی چیست

جد و هزلی به یکدگر یارست

گرنه نیک است باب بازار است

خورد سی سال خون دل پیوست

اوستادی بدو برازنده است

مرد یک‌ فن ‌نشسته‌ خامش ‌و پست

تو ز شاخی‌به‌شاخه‌ای‌زده دست

گشت‌ ریشش‌ دو موی‌ و پیزی‌ سست

مزد او لیک همچو روز نخست

گفت ازین شهر رخت باید بست

غربتی جست و لاف در پیوست

بر تو زین‌ها مدام تلقین است

سرنوشتی که گفته‌اند اینست

علم از استاد یادگیر نخست

پس وٍرٍستاد و تجربت با تست

کار دانا یکی بود پیوست

برد نتوان دو هندوانه به‌دست

گوید اینت وظیفهٔ کارست

کارکن گرچه کار دشوار است

شاخ گل ساغر شراب منست

یار من دفتر وکتاب من است

چون که آزاد وتربیت شده است

همه جا می‌رویم دست به دست

تا نگویی مطیع وجدان است

کاو مطیع اصول عرفانست

کار صید از تو نز ره‌بازبست

بلکه از دام‌، شاه ددسازیست

چون ره تجربت نهاده ز دست

شده پیرانه سر به غم پابست

محنت همگنان غنیمت جست

گفت من سازم این طلسم درست

نه ز وَجه حرام دارد دست

نه به نفع وطن بود پابست

اختیار جهان اگر با تست

از چه‌ رو کارهاست‌ ناقص‌ و سست

علم‌ما ناقص‌است‌وصبر کم‌است

عمر محدود و رنج دمبدمست