گر بپوشیمش ز بنده پروری

تو چرا رسوائی از حد می بری

نه زعلم درایتش خبری

نه ز سر روایتش اثری

اندر آن بارگاه عزّ و سری

زده بازارِ گَرمِ خاکِ دری

می کند بر خطت نهاده سری

کاروان وجود ره سپری

می شناسم گروه دیده وری

که ندیده ست چشمشان دگری

چارمین پایه را چو درنگری

جای بیهوشی است و بی خبری

روح قدسی به صورت بشری

که به مریم نمود جلوه گری

برق این وادیم ز خیره سری

می روم راه و می خورم جگری

چون برآید صفیر یا بشری

رخ نماید قیامت کبری

وان سفیه دگر ز کون خری

پی سفیان نموده ره سپری

خامه فرسوده شد ز رَه سپری

وه چه سازم به آتشین جگری

روم از خود به نالهٔ سحری

ناقه را، از حدی ست، رَه سپری

شد پیاده روان به شهر هری

رسد آنجا مگر به وصل پری

به هری رفت و همعنان پری

به نشابور شد روان ز هری

ور به یار دگر کند نظری

یاری او نمیکند دگری!

بر نیاید از آن صدف گهری

ندهد نخل آرزو ثمری

جبهه‌ای چون ستارهٔ سحری

جلوه‌ای چون خرام کبک دری

در شکنج دام، مرغ بی پری

بُرده زیر بال از محنت سری

ناگهان از در درآمد دلبری

شهربند صبر را، غارتگری

گفت: بیل ای نازلولارین سروری

آتام آتی سرخوش آنام گل پری