هرکه در کعبه با تحرّی مرد

زیرهٔ تر بسوی کرمان برد

جمله پیکان ازو برون آورد

و او شده بی‌خبر ز ناله و درد

گرت باید که مرد باشی مرد

خشک بگذار و گردِ دریا گرد

زنی از اتّفاق رغبت کرد

گفت شیخا زنت بود در خورد

شهر بگذاشت و عزم صومعه کرد

قانع از حکم چرخ گردا گرد

آن شب از ضعف حال آن سره مرد

فرض و سنت نماز قاعد کرد

پیش دیوانِ حکم او جز مرد

شکر سیلی حق که داند کرد

چون عنان را به دست حکم سپرد

آتش سی و هشت روزه بمرد

آنکه شب را سپید داند کرد

از تن عقل برنیارد گرد

اسب گردون بمانده از آورد

مفرش شرع او نگیرد گرد

بر براقی که مصطفی پرورد

رافضی رایضی چه داند کرد

او به فرط کیاست از سرِ درد

آنچنان خدعه را به جای آورد

پیش تیغش به ننگ و نام نبرد

همچو مردم گیا نمودی مرد

چون ازاین گشت فارغ آن بدمرد

قصد جان امیر حیدر کرد

مرد را خفته دید گفت ای مرد

گاه روز است برد ازین ره برد

بر یزید پلید بیعت کرد

تا که از خاندان برآرد گرد

من غلام زنی که از صد مرد

بگذرد روز بار و بردابرد

مرد نادان چو قصد دانا کرد

از تن خویشتن برآرد گرد

عیب باشد به خانه اندر مرد

مرد را کار و شغل باید کرد

این همه مظلمت چه باید بُرد

گر یقینی که می‌بباید مرد