گفت از نیمه زانکه نیمشب است

رفته یک نیمه زین شب طرب است

شاهدی کان سلاسل الذهب است

که ز بختش رسیده این لقب است

عجبم من حکایتم عجب است

بلعجب حال من ازین سبب است

نفس ای دل، قرین تاب و تب است

عجز بالذات، مهر ما به لب است

گفت: آری پدر جوان عجب است

کش ز پیری پسر عصا طلب است!

فعلِ بد ما چو قّصهٔ بوالعجب است

روز همه در فکرت این قصه شب است

تهمت نشتوان به قدرتِ ناقص کرد

حق هم نتوان گفت که ترکِ ادب است

فعلِ بد ما چو قّصهٔ بوالعجب است

روز همه در فکرت این قصه شب است

لن ترا مهر بر لب ادب است

مر مرا تازیانهٔ طلب است

صورت هست نیستی طلب است

معنی نیست هستی‌اش لقب است

شیوهٔ اهل مکرمت ادب است

پیشهٔ صاحبان دل طلب است

باده سرجوش و جام لب به لب است

نفس آخرین عمر شب است

ساقی ماهروی مُشکین‌ موی

آتشین‌ خوی و آتشین سلب است

قصب سرخ بر حریر تنش

[...]

سرنوشت تو راحت و طرب است

عیشت آماده ساغرت بلب است

آن پلیسی که اُردنانسِ شب است

نه که در روز حاملِ حَطَب است

بسته ی وهم وبندهٔ عصب است

خود سراپای‌ شهوت‌ و غضب است

مغز جای شعور مکتسب است

لیک دل جایگاه فیض رب است