زآنکه آنرا که آرزو طلب است

پرده‌در روز و پرده‌دار شب است

شافعی گر برِ تو بولهب است

بسوی من امین حق طلب است

آتش عشق آفتی عجب است

عشق را اولین نظر سبب است

دل عاشق به زیر حقه عشق

همچو مهره به دست بوالعجب است

روز و شب آرزوی معشوقان

[...]

معجز‌ش خار خشک را رطب‌ است

رطبش خارِ دشمن این عجب است‌!

وان فرشته که آدمی لقب است

زیرکانند و زیرکی عجب است

آن زد و این نواخت‌، این عجب است

سنگ با لعل و خار با رطب است

آنچه در سر‌نبشت آن سَلَب است

گرچه ناخوانده قصه‌ای عجب است

ترکتاز است نامت این عجب است

ترکتازی مرا همین لقب است

زر که زرد است مایه طرب است

طین اصفر عزیز ازین سبب است

ذوق دنیا کُشنده همچو وباست

غم و شادی او نثار هباست

هست باشی و نیست این عجب است

شرح این از ورای کام و لب است

اولیا را جهان بوالعجب است

بویشان او برد که با ادب است

گفتم: «این را به پای باد صباست

هر که دیگر رود به دست هباست»

حکم شرعی خواص آن رُتَب است

روز روشن در اندرون شب است

آفتابی که بنده سرگردان

نام او را چو ذرّه در طلب است

زلف بر رخ نهاد و من گفتم

سر خورشید در کنار شب است

خارج از اختلاف روز و شب است

وقت را گاه ابن و گاه آب است

لیک از آنجا که شیوه ادب است

نسبت فعل شر به حق عجب است

مذهبش جمع فضه و ذهب است

مشربش شرب باده عنب است

آن نه رشته سلاسل ذهب است

نام رشته بر آن نه از ادب است

که بدین رخ که قبله طلب است

به کدامین قبیله ات نسب است