ای فضولی، چرا ز نادانی

یار اینی و دشمن آنی؟

گشت حاصل ز فیض ربانی

در وجودم جنین روحانی

اندر آن عزم و آن طلب، بانی

بود با او حکیم یونانی

یا سوار آی در سخن‌رانی

یا خطی باز ده به نادانی

پادشاهان تخت روحانی

غوطه‌خواران بحر نورانی

از صفاهای عشق روحانی

بی‌خبر در جهان، چو حیوانی

او رساند ز شوق روحانی

به جمال و جلال رحمانی

کرده از لطف و صنع ربانی

تاب حسنش جهان نورانی

حال ما بین درین پریشانی

باز گو تا ازو چه می‌دانی؟

حکم نو کن که شاه دورانی

سکه تازه زن که سلطانی

حکم مطلق تو راست در عالم

حاکمان قالب‌اند و تو جانی

آن چه شاهان به خواب می‌جستند

[...]

تا شدستی امیر چوگانی

ما شدستیم گوی میدانی

ما در این دور مست و بی‌خبریم

سر این دور را تو می‌دانی

چون به دور و تسلسل انجامد

[...]

جان جانی و جان صد جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

هر کی کر نیست بشنود وصفت

نعل معکوس و خفیه می‌رانی

غیر احمق به فهم این نرسد

[...]

خامشی ناطقی مگر جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

تو چو باغی و صورتت برگی

باغ چه صد هزار چندانی

بی تو باغ حیات زندانیست

[...]

تو به قیمت ورای دو جهانی

چه کنم قدر خود نمی‌دانی

دل ز من برده‌ای و می‌دانی

آشکار است این نه پنهانی

به دلِ بُرده نیستی خرسند

باز در بند بردن جانی

ملک ما خود دلی و جانی بود

[...]

من هجاء چون کنم مطرزک را

که هجاء کردن است کژ خوانی

علت آینه که می گویند

دورقی داندی و شروانی

من نگویم که نیستش دانش

[...]

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

حاکمی گر به قهر می‌رانی

کس نشاید که بر تو بگزینند

که تو صورت به کس نمی‌مانی

ندهیمت به هر که در عالم

[...]

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی

ببری رونقِ مسلمانی

علم چندان که بیشتر خوانی

چون عمل در تو نیست نادانی

‌تو مناره ز پای بنشانی

‌شهوت من کجا بجنبانی؟