ایستاده چو دزد پنهانی

وانچه دانی چنانکه می‌دانی‌‌‌!

زاهد از راه رفت پنهانی

کافری بین زهی مسلمانی

خواجه برزد علم به سلطانی

رست ازان بند و بنده فرمانی

سرخ گل را به سبز میدانی

پنج نوبت زنان به سلطانی

گفت شک نیست کاین چنین خوانی

نیست درخورد چون تو مهمانی

کردمش در شکنجه زندانی

تا کُند بنده بنده‌فرمانی

شاه بهرام از‌آن سخن‌دانی

عبرتی برگرفت پنهانی

گفت کز ابلهی و نادانی

چون کلوخم به آب ترسانی

شه چو باران رسیده ریحانی

کرد بر تشنگان گل افشانی

یارب آن ده که آرد آسانی

ناورد عاقبت پشیمانی

زلف را تاب داد چندانی

که نه عقلی گذاشت نه جانی

نیست در چار حد جمع جهان

بی سر زلف او پریشانی

کس چو زلف و لبش نداد نشان

[...]

خاک کوی توام تو می‌دانی

خاک در روی من چه افشانی

سر نگردانم از ره تو دمی

گر به خون صد رهم بگردانی

با چو من کس که ناتوان توام

[...]

جو همی خواستم پریر به شعر

از که؟ از نا خوشی گرانجانی

گفت جو می دهم، ولیک به زر

رو درستی بیار و انبانی

گفتمش این سخن معاملتیست

[...]

کرده یی ژار با من انعامی

که کم و کیف آن تو خود دانی

رسم پارم همی دهی امسال

یا از آن داده هم پشیمانی

یا تمامست این کرم امسال

[...]

نرم گوییّ و سخت پیشانی

ندهی تا نخست نستانی

نرم گوییّ و سخت پیشانی

ندهی تا نخست نستانی

گر ببینی تو شکل دندانی

تو زبانیِ دوزخش خوانی

سخت سستست در مسلمانی

دست او سخت‌تر ز پیشانی

خو پذیرست نفسِ انسانی

آنچنان گردد او که گردانی

خو پذیرست نفسِ انسانی

آنچنان گردد او که گردانی