داده ام دل به دست نادانی

شده زین کار چون پشیمانی

پای را در رهی نهاد ستم

که نیرزد درو سری نانی

ای دل از غم مجه که نگزیرد

[...]

از سرا پرده های سلطانی

حوریی شد به باغ یزدانی

اختیار سکندر ثانی

زبدهٔ خاندان عمرانی

مجد دین خواجهٔ جهان که سزاست

اگرش خواجهٔ جهان خوانی

کار دولت چنان بساخت که نیست

[...]

چون ترا روزگار داد به داد

تو چرا داد خویش نستانی

تا توانی به گرد شادی گرد

کایدت گاه آنکه نتوانی

آخر ای آفتاب نورانی

سرّ این حال ها همی دانی

گر بخوانی مرا وگر رانی

قیمت و قدر من تو بر دانی

به خدا گر خدا روا دارد

که تو یک پشه را برنجانی

چون زبانت به غیبت آلوده ست

قل هوالله به هرزه می خوانی

دل یک کس اگر بیازاری

[...]

ای به قامت چو سرو بستانی

قیمت حسن خویش می دانی

نیکویی را به روی معجزه ای

دلبری را به زلف برهانی

در حلاوت برادر شکری

[...]

گرچه کان خرد مرا دانی

عاجزم در نهاد خاقانی

صورت روح پاک می‌بینم

متدرع به شخص انسانی

افضل الدین امیر رملک سخن

[...]

حال‌گردان تویی به هر سانی

نیست کس جز تو حال گردانی

غرضی کز تو نیست پنهانی

تو بر آور که هم تو می‌دانی

سر برون زد ز عرش نورانی

در خطرگاه سرّ سبحانی

چون اشارت رسید پنهانی

از سرا پردهٔ سلیمانی

در حفاظ خط سلیمانی

عرش بلقیس باد نورانی

در گل شوره دانه افشانی

بر نیارد مگر پشیمانی

جهد کن کز نباتی و کانی

تا به عقلی و تا به حَیوانی

گر درآید ز راه مهمانی

کیست کاو در میان نهد خوانی

تا بدانی که هر چه می‌دانی

غلطی، یا غلط همی‌خوانی

تا چو نعمان کند گل‌افشانی

گردد آن برگ لاله نعمانی

عَدَنی بود در دُرافشانی

یمنی پُر سهیلِ نورانی