دل او از برای به دانی

هست مشکات نور ربّانی

صدف دُرّ عالم یزدانی

دلش اندر ره مسلمانی

مر مرا آب شد ز حیرانی

آتش دیگ روح حیوانی

گشت در باغ برّ یزدانی

از برای دل مسلمانی

تا درآمد به عالم فانی

بود شرع رسول را بانی

گفت زاهد تو این نمی‌دانی

چون به بیهوده زاهدم خوانی

دین به دنیی مده که درمانی

صید را چون سگان کهدانی

بنشاند ز جهل و کشخانی

پدر پیر را به دربانی

از گناهان لوطی و زانی

خشک شد چشم ابر نیسانی

حرمت صومعه تو می‌دانی

بر تو مانده‌ست و بس مسلمانی‌»

تو مده مر عیال زا نانی

دیگران داده مر ورا جانی

هر کجا هست ره فرادانی

بنده گشتست از پی نانی

از پی شعر کو سخن دانی

بهر سیمرغ کو سلیمانی

هر بیان آفتاب برهانی

هر سخن فردخانهٔ جانی

چون کنم عقد گوهر از کانی

روح قدسی درو دمد جانی

گفتش ای زن مرا به نادانی

مفلس و قلتبان چرا خوانی

من چه گویم تو خود نکو دانی

که نگردم خجل چو برخوانی

تو که بر دین شرع برهانی

به سرِ من که جمله برخوانی

ای پناه همه مسلمانی

رافع بن علی شیبانی

تاج دینی و از مکارم تو

همه اصحاب دین بآسانی

در معالی بلند مرتبتی

[...]

من یکی شاعرم نه سامانی

نز نژاد ملوک ساسانی

نه مرا باد حشمت میری

نه مرا اسب و طوق سلطانی

نه غلامان رومی و خزری

[...]