طرفه نونیست نگون چرخ برین

نقطه حلقه آن گوی زمین

زهره را چنگِ طرب زن به زمین

چند باشد به فلک بزم‌نشین

مهد عیسی ز سر چرخ برین

گستران در ستم آباد زمین

ذاتی از تاجوری یافته زین

تاج سلطان بود و ذات حسین

سلک آن دایره مرکز دین

رشته شمع شبستان یقین

زیب دست ادبش خاتم دین

آسمان کتبش نقش نگین

حلقه خاتم صدقیم و یقین

دل نگین حرف سخن نقش نگین

چند با ما کنی الحاح چنین

رو در آن آتش سوزان بنشین

بازویش تاب ده پنجه دین

ساعدش پنجه بر صدق و یقین

به مذلت چو شوی خاک نشین

مهد عزت نهدت زیر سرین

یا خود انگار که بودت به زمین

قاف تا قاف جهان زیر نگین

آن ز بیداد فنی بر سر کین

وین ز بنیاد کنی کرده کمین

نه در او خیمه به جز چرخ برین

نه در او سایه به جز زیر زمین

خوی که از شرم نشیند به جبین

تازه رو باشد ازو شاهد دین

سایبان حرمت چرخ برین

تختگاه قدمت گوی زمین

جا گرفته به سر خشک زمین

گشته در کوی فنا خاک نشین

راست جو راست نگر راست گزین

راست گو راست شنو راست نشین

نهی آن گونه پی سجده جبین

کو پی دانه برد سر به زمین

ای گذشته سرت از چرخ برین

جز به منت ننهی پا به زمین

با همه رفعت خود عرش برین

بر درت روی مذلت به زمین