هر که او می‌کند از درس فرار

آخر کار شود مفلس و خوار

تا جدایی نبود بین دو یار

بیگناهی به گنه کرد اقرار

کردی ار غول در آن بیشه گذار

گم شدی در خم و پیچ نیزار

ببر بشکسته گوزنان به شکار

میزبان گشته به یوز و کفتار

شب‌، برون آمده از بهر شکار

بسته بر راهروان راه گذار

نان و آبی بنهادش به کنار

بازگردید به نزدیک نگار

پدر اندر پدرش گُرد و سوار

همه دهقان‌منش وشیر شکار

ای پسر مادر خود را مازار

بیش از او هیچ کرا دوست مدار

آخر ای لرد ز ما دست بدار

کشور جم نشود استعمار

بهر دل سوزی ما اشک مبار

تا نگویند ز الغای قرار

مژه میزد بهم آن افسونکار

گفتی از خواب سحر شد بیدار