آنکه بر صخره صما شب تار

که بود در تگ چه در بن غار

گر برآرد ز زمین باد دمار

ننشیند به ضمیر تو غبار

همچو آن بیخته خاک از خس و خار

که زند آب بر آن ابر بهار

اختر منخسف افزون ز شمار

ماند بر ماه رخش ثابت وار

رو بنه تخته ابجد به کنار

که درآید الف اول به شمار

زان ثمن کرد چو آمد به شمار

جیب را مخزن پنجه دینار

نظر لطف بر این کشتی دار

به سلامت برسانش به کنار

عزلت از غیر خوش آید نه ز یار

دامن صحبت یاران مگذار

بد ازیشان به نکویی بردار

خود ازیشان همه نیک آید کار

زیر این دایره دیر مدار

مدت نوع شد افزون ز هزار

روی در صحبت دینداران دار

که خراب است ز بی دینان کار

گوش بر قصه محتاجان دار

کار حاجت طلبان زود گزار

از برای تو یکی کارگزار

کز پی مزد کند این همه کار

در عمارتگری مرد سوار

کرد یکچند به مزدوری کار

نشد از بیل کفت آبله دار

نشدی غرقه به خون آبله وار

بادش آن گزلک خنجر کردار

قاطع دست تصرف زین کار