زان کنی همچو صبا زود گذار

نکنی لب تر ازان کشتی وار

کرد آن نکته مکرر دو سه بار

پیر زد بانگ که ای نکته گذار

یافتندش چو زر پاک عیار

کرده در آتش سوزنده قرار

بر وی آن میوه چنان شیرین دار

که شود در دو جهان شیرین کار

گل تویی زن چمن و غیر تو خار

شیوه خار پرستی بگذار

بر دلش نقش غم خویش نگار

خاطرش بسته به هر نقش مدار

چون بر آن خرقه زنی بخیه مدار

چشم بر رشته کس سوزن وار

تا ز مقصود شوی برخوردار

بکن از پیش نظر این دیوار

هر دم از جا چه روی کشتی وار

کوه شو لنگر خود سنگین دار

چون نهد ناقد دوران معیار

سرخرویی رسدم زین دینار

شدی از هول بر آن تخته سوار

بعد یک ماه رسیدی به کنار

خاک تفسیده هوا آتش بار

بادش آتش زده در هر خس و خار

وی بسا گم شده ره در شب تار

غرقه در سیل ز باران بهار

کار خود را به خدا بازگذار

کت نمی بینم ازین بهتر کار

چون شود بر کتف شیر سوار

تازیانه دهیش از دم مار

گرچه در بحر بود کشتی وار

عاقبت خشک لب آید به کنار

داشت در ستر خلافت دو نگار

هر دو مه طلعت و خورشید عذار

هر دو بودند به هم عاشق زار

عشقشان برده ز دل صبر و قرار

هر چه جز شوق تو در جان فگار

کارد افسوس و دریغ آرد بار

چشم تر ناشده را زد مسمار

تا نبیند پس ازان طلعت یار