شاه لاهوت گذر خسرو ناسوت گذار

گشت چون بیکس و شد بر زبر اسب سوار

دخت و اخت وزن و فرزند و کنیزان نزار

ازحرم زد بدو چارش صف هشتاد و چهار

کیست آن سرو صنوبر قد طوبی رفتار

شکرین خنده و نوشین لب و شیرین گفتار

آمده بر سر ره تا چه کند با من مست

چشم مستش که بوّد آفت جان هوشیار

تار هر موی که در دست صبا داد شکست

[...]

خامس خامس اصحاب کسا فخر تبار

که ز بس مرتبه و جاه و جلال و مقدار

ذات او شد به صفات احدیت معیار

هست در عالم کن از همه جا بر همه کار

این قدر شد حرم جد تو در دوران خوار

که بمانند اسیران ختائی و تنار

همه گشتند به جمازه در انظار سوار

ببر پیر و جوان شهره هر شهر و دیار

خلق از عاقل ودیوانه و مست و هشیار

به کمانخانه ابروی تو گردید دچار

تا شوند از نظر مرحمتت برخوردار

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش بیار

کرد از شام به فرمان رسول مختار

باز رو سوی مدینه دل بی‌صبر و قرار

خواهم از پرده ناموس بر آیم یکبار

بزنم این درم ناسره یکسر بقمار

بشکنم پوست چو بادام و برآیم چون مغز

طی کنم رسم دورنگی که شود یکسره کار

یعنی این خرقه ازرق بدر آرم از بر

[...]

روزگاری است که از جور خزان، فصل بهار

بار بربست و به یکبار برفت از گلزار

سبزه از باغ بشد سوی عدم راهنورد

غنچه از راغ بشد سوی سفر راهسپار

گل ز گلزار به صد خون دل آمد بیرون

[...]

بسفر رفت نگار من و من شیفته وار

در صف باغ شدم با دلی از غصه فکار

دیدم اندر لب جو سنبل و گل نرگس مست

گرم نظاره و صحبت شده مانند سه یار

چون مرا دیدند از دیده سرشک افشانم

[...]

چند نالم ز گل روی تو چون بلبل زار

همچو پروانه زنم بال و پر خویش به نار؟

برده سودای تو یکسر ز دلم صبر و قرار

رنگ رخسار مرا بین و به حالم رحم آر!

دل افسرده‌ام از زندگی آمد بیزار

می‌رسد بس که به گوش دل من ناله زار

نالهٔ وا ابتا می‌رسد از سوخته‌ای

کز دل مادر گیتی ببرد صبر و قرار

صد چه قمری کند از نالۀ او نوحه گری

[...]

ای به میدان وفا از دل و جان کرده نثار

سر و تن در ره یار

کرده هفتاد و دو تن یکتنه قربان نگار

همگی شیر شکار

نقطۀ مرکز یک دائره، سرمه رخسار

محو نور الانوار

لاله زاری سر هر غنچه دو صد مرغ هزار

زار چون ابر بهار

لیک از سوز درون فی الشجر الاخضر نار

تا فلک رفته شرار

همه از باد خزان ریخته در فصل بهار

مانده بی گل گلزار

یک گلستان همه بی آب و دو دریا بکنار

بهرۀ هر خس و خار

سرو آزادا قدش گشته تهیدست ز بار

دستش افتاده ز کار

رفت و بگسیخت ز هم سلسلۀ یار و تبار

شد حرم بی سالار