گفت: فردا بینی‌ام در پیش تو

خود بیاهنجم ستیم از ریش تو

تو چه دانی تا چه داری پیش تو

با خود آی آخر فرواندیش تو

آرزو دارم که باشد پیش تو

بهره یابد از طریق و کیش تو

صد نشان دادند ازان ره پیش تو

تا بجنبد نفس کافر کیش تو

چون نمیآئی بسر از خویش تو

چون توانی شد خدا اندیش تو

تا سفر در خود نیاری پیش تو

کی به کنه خود رسی از خویش تو

چون جهانی درگرفتی پیش تو

آگهم گردان ز کار خویش تو

گر بخلّت خواهی آمد پیش تو

پیش آی از ذات خود بی خویش تو

جمع کردم آب آسا پیش تو

گو تفکر کن دل بیخویش تو

پادشاها آمد این درویش تو

با جهانی درد دل در پیش تو

چند مشتی خاک را دلریش تو

خون دود از رگ که آرد پیش تو

برامیدی آمد این درویش تو

چون بنومیدی رود از پیش تو

از همه خشک و تر این درویش تو

اشک می آرد بتحفه پیش تو

چون شود آئینه پیدا پیش تو

بد مبین و جمله نیک اندیش تو

خویش من والله که بهر خویش تو

هر نفس خواهد که میرد پیش تو

چند بگریزی نک آمد پیش تو

کوری ادراک مکراندیش تو

ای شده عاجز ز تلی کیش تو

صد هزاران کوهها در پیش تو

گفت از اسپهبد رسولم پیش تو

تا چه گوید رأی دوراندیش تو

گفتم اینک مشکل خود پیش تو

چاره جوی از عقل دور اندیش تو

کیست هندو نفس کافر کیش تو

خوش نشسته روز و شب در پیش تو