ای برادر در علوم دین بکوش

جام عرفان از علوم دین بنوش

چون سروش غیبیم آمد بگوش

زان نیارستم شدن زان پس خموش

خواب غفلت برداز گوش تو هوش

در بیابان فنا میری چو موش

بگذر از دنیا و جام عشق نوش

همچو مستان خدامیکن خروش

پس طلاقش داد و آمد در خروش

گشت او بار دگر پشمینه پوش

پیش دانا خود شراب از عشق نوش

پیش نادان روی خود در فسق پوش

گر بدی گفتیم عیبش را بپوش

بلکه در اظهار عیب آن مکوش

رعد را تسبیح آورده به جوش

آب برده برقش آورده خروش

ور ز نادانی ببودم تیره هوش

تو ز فضلت با من نادان مکوش

سالک سرگشتهٔ بی عقل و هوش

صد جهان میدید چون دریا بجوش

جانش از شادی او آمد بجوش

از میان جانش شد حلقه بگوش

سالک عاشق مزاج و سخت کوش

همچو آتش آمد از سودا بجوش

چون برآید بحر تقدیرش بجوش

شیر گردد همچو مور آنجا خموش

کز جنازه گوشهٔ آرم بدوش

مینداد آنکس بمن گشتم خموش

این سخن چون کاسه را آمد بگوش

همچو دیگی خون او آمد بجوش

پیرزن را خواند شاه سخت کوش

گفت گشت این کلبه را واجب فروش

بر سر آن مردم مجلس نیوش

مرد خر گم کرده آمد در خروش

روز دیگر آن یکی گفتش که دوش

از چه کردی آن همه بانگ و خروش‌؟

بیدلی را این سخن آمد بگوش

بانگ بر زد گفت ای جاهل خموش

آفتاب این قصه را چون کرد گوش

بر رخش پروین اشک آمد بجوش