یک حکایت گویمت بشنو بهوش

تا بدانی که طمع شد بند گوش

و آنچ او خواهد رساند آن به گوش

از سماع و از بشارت وز خروش

چون بپراند مرا شه در روش

می‌پرم بر اوج دل چون پرتوش

پنبهٔ وسواس بیرون کن ز گوش

تا به گوشت آید از گردون خروش

گر نباشد گندم محبوب‌نوش

چه برد گندم‌نمای جو فروش

چشم ننهادست حق در کورموش

زانک حاجت نیست چشمش بهر نوش

گفت تا زانوست آب ای کورموش

از چه حیران گشتی و رفتی ز هوش‌‌؟

او همی بانگی کند بی گوش و هوش

چون خمُش کردی تو، او هم شد خموش

صبح نزدیکست خامش کم خروش

من همی‌کوشم پی تو، تو مکوش

ای سگ‌گرگین زشت از حرص و جوش

پوستین شیر را بر خود مپوش

بانگ درویشان و محتاجان بنوش

تا نگیرد بانگ محتالیت گوش

آنک یک دم بیندش ادراک هوش

سالها نتوان شنودن آن بگوش

ای دقوقی تیزتر ران هین خموش

چند گویی چند چون قحطست گوش

ای بداده رایگان صد چشم و گوش

بی ز رشوت بخش کرده عقل و هوش

مادرش از خشم گفتش هی خموش

کیت افکند این شهادت را بگوش

هر زمان نخود بر آید وقت جوش

بر سر دیگ و برآرد صد خروش

با نشاط آن زهر می‌کردید نوش

مرگتان خفیه گرفته هر دو گوش

رغم انفم گیردم او هر دو گوش

کای مدمغ چونش می‌پوشی بپوش

سخت‌رویی گر ورا شد عیب‌پوش

در ستیز و سخت‌رویی رو بکوش

سر مکش اندر گلیم و رو مپوش

که جهان جسمی‌ست سرگردان‌، تو هوش