گفت او را این چنین، کاکا سخن:

«تو چه حق داری خوری از رزق من!»

گفت : هان ، بر گوی شغل خویشتن

گفت، هستم همچو قاضی راهزن

تا به مرداری بیالودم دهن

تو حسابی ساختی از بهر من

تو بسی گفتی ز کار خویشتن

من نگفتم هیچ و دیدی کار من

یاوه میگوئی، چه میگوئی سخن

کینه میجوئی، چو می‌بندی دهن

خار را گفتم، که خَلخالَش مَکَن

مار را گفتم، که طفلک را مَزَن

مادر من، گفت در طفلی به من

رو، بکوش از بهر قوت خویشتن

گر تو میبودی به محضر، جای من

همچو من، کوته نمیکردی سخن

باز آمد بانگ مرغان چمن

زان خمیده قامت بید کهن

ماه می تابید بر دشت و دمن

مرغ حق میخواند بر بید کهن

باز دیدم، اوفتاده در چمن

نور ماه و سایه بید کهن

یادم آمد بیخبر از خویشتن

شامگاهی دست او در دست من