او همیدانست سرّ من لدن

زان همی فرمود ز اسرار او سخن

گفت نی تو گوش داراحوال من

گر گرفتار آمدی در چاه تن

گفت آخر چند باشی در بدن

وارهان این روح را چون جان ز تن

شیخ چون بشنید از نی این سخن

گفت برکندم ز دنیا بیخ و بن

تو بخود افتاده‌ای در چاه تن

ایستاده راه و چاه اینک رسن

گر تو مردی راه او رو همچو من

تا نیفتی در درون چاه تن

رو تو خود را در میانه نیست کن

تا بیابی سرّمعنی در سخن

ز آنکه این خوان ازخدا آمد بمن

وندر او پیدا و پنهان سرّکن

بعد از این او ترک سر گوید چو من

همچو منصوری بود بی خویشتن

ای تو در دنیا گرفتار بدن

حیف باشد بر تو نام مرد و زن

گفت کای فرزند فرزانه سخن

بشنو از من یادگار و گوش کن

چون شنیدم من ز استاد این سخن

آتشی در جانم افتاد از کهن

کرد پیدا او یتیمی بی سخن

قاضیش گفتا که مالش ضبط کن

چون برآمد چند روزی زین سخن

گفت با قاضی که با ما رحم کن

خویش را مفکن تو اندر چاه تن

جهد کن تا تو برون آئی چو من

من به صنعت سحر دارم در سخن

من هم از حق دارم این سرّکهن

اهل دل آگه شوند از رمز من

عارفان کردند فهم این سخن

من بکردم آنچه کردی او سخن

گوش حکمت دار یک باری بمن

یا الهی تو همی دانی که من

شرم می‌دارم میان مرد و زن

پس بگفت آن شیخ بامیر این سخن

هست درکارت ثوابی جهد کن