زآنکه نازاینده می باشد زنم

کرده پیری خشک اعصاب و تنم

تا تو یابی پرورش بر دیدنم

تربیت یابی به فضل روشنم

کیست این گویا و شنوا در تنم؟

باورم یارب نیاید کاین منم!

بین لباس کهنه را زیب تنم

پای در زنجیر و غل در گردنم

غوطه ها زد در خوی محنت تنم

تا گره زد درهمی را دامنم

بنده ئی باید که پیچد گردنم

لرزه اندازد نگاهش در تنم

خواهم ار دست یکی کوته کنم

صحبت بحران بلرزاند تنم

گرچه اندر کنج عزلت ساکنم

شور و غوغایی ست اندر باطنم

می نهم دامی، شکاری می زنم

جوله‌ام، هر لحظه تاری می‌تنم

لعل و مروارید دامن دامنم

سیم از صندوقهای آهنم