آتشین است این نشان کوته کنم

بر فقیر و گنج و احوالش زنم

لیک من اینک بریشان می‌تنم

قایل این سامع این هم منم

خود نگفتم چون درین ناموقنم

زان گره‌زن این گره را حل کنم

تو کجایی تا بری در مخزنم

تا کنی از وام و فاقه آمنم

عمرها بر طبل عشقت ای صنم

ان فی موتی حیاتی می‌زنم

زنده زین دعوی بود جان و تنم

من ازین دعوی چگونه تن زنم

من علم اکنون به صحرا می‌زنم

یا سراندازی و یا روی صنم

حمله آرم افتد اندر گردنم

ز امر مادر پس من آنگه چون کنم