تا چنین خدمت کنم احسان کنم

خاک اندر دیدهٔ شیطان زنم

کو بگویَد کین قَدرِ تَن که مَنَم

خانه‌ای از سَنگ بایَد کَردَنم

لیک من آن ننگرم رحمت کنم

رحمتم پرست بر رحمت تنم

کو غلام من بگفت اینک منم

کرد دست فضل یزدان روشنم

اولین خلعت که خواهی دادنم

گوش خواهم که نهی بر روزنم

من میان گفت و گریه می‌تنم

یا بگریم یا بگویم چون کنم

چون بکوشم تا سرش پنهان کنم

سر بر آرد چون علم کاینک منم

گوید او محبوس خنبست این تنم

چون می اندر بزم خنبک می‌زنم

برد او را پیش عزی کین صنم

هست در اخبار غیبی مغتنم

من به ربع عشر این ای مغتنم

مرد شاعر را خوش و راضی کنم

هر که گوید ‌«کو قیامت؟‌»‌ ای صنم

خویش بنما که قیامت نک منم

از ترازو کم کنی من کم کنم

تا تو با من روشنی من روشنم

من ترا بی‌هیچ شکی دشمنم

من ترا کی ره نمایم ره زنم

هین بمگریز از تصرف کردنم

وز گرانی بار که جانت منم

لیک زان نندیشم و بر خود زنم

خویشتن را این زمان مرده کنم

بوک زان خوش وعده‌های مغتنم

برگشاید قفل کفر صد منم

ز آزمون من دست بر وی می‌زنم

دست و چشم خویش را چون بر کنم

در سر آیم هر دم و زانو زنم

پوز و زانو زان خطا پر خون کنم

گفت ای جان و جهان خدمت کنم

پاس دارم ای دو چشم روشنم

گفت یزدان که به علم روشنم

که تو را جلاد این خلقان کنم