داند او که آن تیغ بر خود می‌زنم

من ویم اندر حقیقت او منم

من اگر این بار تقصیری کنم

پس دگر مشنو دعا و گفتنم

گفت دل دانم و قاصد می‌کنم

رازق الله است بر جان و تنم

او مذلت خواست کی عزت تنم

او گدایی خواست کی میری کنم

تا ز برگ خشک و تازه خوردنم

سبز گشته بود این رنگ تنم

این که فردا این کنم یا آن کنم

این دلیل اختیارست ای صنم

گفت شحنه آنچ من هم می‌کنم

حکم حقست ای دو چشم روشنم

گرچه در ایمان و دین ناموقنم

لیک در ایمان او بس مؤمنم

تیر قهر خویش بر پرش زنم

پر و بال مردریگش بر کنم

گفت زن خدمت کنم شادی کنم

سمع و طاعه ای دو چشم روشنم

گفت دختر کای پدر خدمت کنم

هست پندت دل‌پذیر و مغتنم

گفت بشکن گفت چونش بشکنم

نیک‌خواه مخزن و مالت منم

چونک هر دم راه خود را می‌زنم

با دگر کس سازگاری چون کنم

چو زنخ را بست خواهند ای صنم

آن به آید که زنخ کمتر زنم

آن زمان بست آن دمم که دم زنم

این زمان چندانک خواهی هی کنم

بعد ازین این سوز را قبله کنم

زانکه شمعم  بسوزش روشنم

رشک از آن افزون‌ترست اندر تنم

کز خودش خواهم که هم پنهان کنم

این کشاکش چیست بر دست و تنم

خفته‌ام بگذار تا خوابی کنم

گفت شو من نفقه چاره می‌کنم

گرچه عورم دست و پایی می‌زنم

گفت ای زن یک سوالت می‌کنم

مرد درویشم همین آمد فنم