گه توی گویم ترا گاهی منم

هر چه گویم آفتاب روشنم

گر کسی مهمان رسد گر من منم

شب بخسپد، دلقش از تن بر کنم

کین چه غلست ای خدا بر گردنم

ورنه غل باشد کی گوید من منم

هر در و دیوار گوید روشنم

پرتو غیری ندارم این منم

گفت من تیغ از پی حق می‌زنم

بندهٔ حقم نه مامور تنم

لیک بی غم شو شفیع تو منم

خواجهٔ روحم نه مملوک تنم

چونک من از خال خوبش دم زنم

نطق می‌خواهد که بشکافد تنم

آخر از پشه نه کم باشد تنم

مُلک نمرودی به پر برهم زنم

چون نمی‌آیند اینجا که منم

کاندرین عز آفتاب روشنم

مر حسودت را اگر چه آن منم

جان مده تا همچنین جان می‌کنم

تا نگوید دزد او را کان منم

کز تو دزدیدم که دزد پر فنم

چون شدی سَر، پشت پایت چون زنم

کارگاه خویش ضایع چون کنم

من نخسپم حارسی رز کنم

گر بر آرد گرگ سَر، تیرش زنم

گفت حق گر فاسقی و اهل صنم

چون مرا خوانی اجابتها کنم

من شما را بر درم و آتش زنم

بینی و گوش و لبانتان بر کنم

رونقت را روز روز افزون کنم

نام تو بر زر و بر نقره زنم

گفت سیلی‌زن سؤالت می‌کنم

پس جوابم گوی وانگه می‌زنم

تا بپرسم نه خمش صبری کنم

تا به صبری بر مرادی بر زنم

نامه و باران و نور از روزنم

می‌فتد در خانه‌ام از معدنم

تا گناه و جرم او پیدا کنم

تا لوای عدل بر صحرا زنم