طوق کن یک دست خود بر گردنش

دست دیگر سخت کن در دامنش

آنکه پروردی چو دل در دامنش

پیرهن بیگانه بربود از تنش

درع سالار رسل، زیب تنش

خفته صد داود زیر جوشنش

شه چو خور وآن دختران روشنش

چون ثریا جمع در پیرامُنش

آن که گم شد یوسف سیمین تنش

بوی او در یابد از پیراهنش

گلشنی نو رسته اندام تنش

زخم پیکان، غنچه های گلشنش

از طراز چرخ بودی جوشنش

گر به خردی تن بر این دادی تنش

شه چو جان بگرفت اندر بر، تنش

دست خود را کرد طوق گردنش

دختران چون اختران روشنش

انجمن گشتند در پیرامنش

آن یکی آتش گرفته دامنش

وان دگر چاک از جفا پیراهنش

حلقۀ زنجیر طوق گردنش

گشته چون موئی ز بیماری تنش

من نخواهم داشت دست از دامنش

با منش کش گر بخواهی کشتنش

من نیارم گفت که چون شد تنش

با تو خواهد گفت خود پیراهنش

او چو یوسف‌ انبیاء پیراهنش‌

و او چو جان، آنها مثالی‌ از تنش‌

عازم حمام جان روشنش‌

در کفش‌ رنگی‌ و بی‌رنگی‌ فنش‌

مانده است‌ از بهر قوم بدمنِش‌

حسرت‌ دنیا و لعن‌ و سرزنش‌

بُد فلک‌ در قیدِ گَردِ دامنش‌

شد چو مطلق‌ سنگ‌ باران شد تنش‌

تو نخواهی‌ داشت‌ دست‌ از کشتنش‌

من‌ نخواهم‌ داشت‌ دست‌ از دامنش‌

نفس حیوانی است گاو و کشتنش

در ریاضت فرض داند ذی فنش

هست هر ذی اعتقادی باطنش

خود به رنگ اعتقاد کامنش