دل بدست آور که در پهنای دل

می شود گم این سرای آب و گل

گفت فردا امت خیرالرسل

جمع گردد پیش آن مولای کل

آنکه بالید اندر آغوش رسل

جزو او داننده ی اسرار کل

ای که میداری کتابش در بغل

تیز تر نه پا به میدان عمل

بی تو از نابودمندیها خجل

پیکران این سرای آب و گل

از منات و لات و عزی و هبل

هر یکی دارد بتی اندر بغل

عرض کن پیش خدای عزوجل

عشق من گردد هم آغوش عمل

در فضای نیلگون او را بهل

رشتهٔ ما نوریان از وی گسل

شد زمین از طعنهٔ گردون خجل

نا امید و دل گران و مضمحل

شاعر اندر سینهٔ ملت چو دل

ملتی بی شاعری انبار گل

پرده را بر گیرم از اسرار کل

با تو گویم از طواسین رسل

خاکیان را دل به بند آب و گل

اندرین عالم بدن در بند دل

از نیاکان دفتری اندر بغل

الامان از گفته های بی عمل

چیست فقر ای بندگان آب و گل

یک نگاه راه بین یک زنده دل

صید مؤمن این جهان آب و گل

باز را گوئی که صید خود بهل

اهل دل از صحبت ما مُضمَحِل

گل ز فیضِ صحبتش، دارای دل

می نروید تخم دل از آب و گل

بی نگاهی از خداوندانِ دل

ای ترا هر لحظه فکر آب و گل

از حضور حق طلب یک زنده دل

سلطنت اندر جهان آب و گل

قیمت او قطره ئی از خون دل

با خبر شو از رموز آب و گل

پس بزن بر آب و گل اکسیر دل