ای بسا ناورده اِستثنا به گُفت

جان او با جانِ استثناست جفت

از هلیله قبض شد‌، اطلاق رفت

آب آتش را مدد شد همچو نَفت

دید رنج و کشف شد بَر وی نهفت

لیک پنهان کرد و با سلطان نگفت

عقل در شرحش چو خَر در گِل بخفت

شرحِ عشق و عاشقی هم عشق گفت

گفت پیغامبر که هر که سِرّ نهفت

زود گردد با مُرادِ خویش جفت

«کای لطیف استاد کامل معرفت

فاش اندر شهرها از تو صفت

می‌نمود آن مرغ را هر گون نهفت

تا که باشد اندرآید او بگُفت

کرد با وی شاه آن کاری که گفت

خلق حیران مانده زان مِکرِ نهفت

ترکش عُمرش تهی شد عمر رفت

از دویدن در شکارِ سایه تَفت

کوزهٔ سربسته اندر آب زفت

از دل پر باد فوق آب رفت

گفت هر رازی نشاید باز گفت

جفت طاق آید گهی گه طاق جفت

باغبان را خار چون در پای رفت

دزد فرصت یافت کالا برد تفت

شیر عکس خویش دید از آب تفت

شکل شیری در برش خرگوش زفت

آدم از فردوس و از بالای هفت

پای ماچان از برای عذر رفت

چون گذشت از سر جهانی را گرفت

گر جهان ویران کند نبود شگفت

لا اله گفت و الا الله گفت

گوهر احمد رسول الله سفت

مر عمر را دید ماند اندر شگفت

عزم رفتن کرد و لرزیدن گرفت

دید احمد را ابوجهل و بگفت

زشت نقشی کز بنی‌هاشم شکفت

صالح از خلوت بسوی شهر رفت

شهر دید اندر میان دود و نفت

گاو کوهی و بز و خرگوش زفت

یافتند و کار ایشان پیش رفت