چشمهٔ نور است این آب سیاه

تو نکردی چون خریداران نگاه

تا بود پائی، چرا مانم ز راه

تا بود چشمی، چرا افتم به چاه

کوه‌ها کارست در این کارگاه

کس نمی‌بیند ترا، ای پر کاه

شد پریشانی چو باد و من چو کاه

پیش باد، از کاه آسایش مخواه

قاضی کشمر ز محضر، شامگاه

رفت سوی خانه با حالی تباه

کرد خشم آلوده، سوی زن نگاه

گفت کز دست تو روزم شد سیاه

کور و عاجز بس در افکندم بچاه

تا که شد هموار از بهر تو راه

این دعا می‌کرد و می‌پیمود راه

ناگه افتادش به پیش پا، نگاه

در شکسته، حجره و ایوان سیاه

نه چراغ و نه بساط و نه رفاه

سر بگردید از غم و دل شد تباه

ای خدا، با سر دراندازش بچاه

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کای فرزند خرد بی‌گناه

تند بادی، کرد سیرش را تباه

روزگار اهل کشتی شد سیاه

تا که خود بشناختند از راه، چاه

چاهها کندند مردم را ، به راه

دیده را بستی و افتادی به چاه

ره شناسا، این تو و این پرتگاه

گفت، چون رفتم بمحضر صبحگاه

روستائی زاده‌ای آمد ز راه

گرد رویش ریخته زلف سیاه

روی روشن در شب زلفش چو ماه