وانگهی می‌گفت برگویید راست

کانک خوش می‌زد انا الحق او کجاست

جذبه حق باید ازیشان کرد خواست

کین به دست من نخواهد گشت راست

پند گیر ای دل که گرداب بلاست

زنده دل شو زانک مرگت در قفاست

می‌ندانم تا شود این کار راست

یا توانم عذر این صد عمر خواست

آفریدن رایگانم چون رواست

رایگانم گر بیامرزی سزاست

پیشوای ماست همچون مصطفاست

لاجرم بود آنچه گویی بی‌رواست

نی همی گوید که عرفان از که خواست

از امیر دین که شاه اولیاست

بدعت و بهتان همه می‌کرد راست

تا بگیرد یک درم کین حق ماست

آن یکی گفتا نبی را فضلهاست

بر ولایت این سخن میدان تو راست

آندگر گفتا غلط گفتی نه راست

خود نه آخر این حدیث مصطفاست؟

شاه من داند که لبّ لبّ کجاست

وینچنین اسرار معنی از که خاست

خود نمی‌دانی که قرآن نطق راست

ناطق او را نمی‌دانی کجاست

چون محمد کو حکیم سرمدی است

آنکه او سرور بملک بیخودیست

تا تو را راهی نماید راست راست

ره رو این راه بیشک مصطفاست

جملگی هستند خود بر راه راست

چون حسن کو بصری ومقبول ماست

گفت یا سلمان که شاه من کجاست

دانکه او آئینهٔ سرّ خداست

بوی این معنی ز سیب مصطفاست

سرّ این معنی حقیقت مرتضی است

عشق می‌گوید که شاهم اولیاست

با محمّد نور او در انّماست

گر یکی بوده است گو آن یک کجاست

ور ظهور او بود بیحدّ کراست

هیچ میدانی که اژدر دادخواست

و آنچنان دادی ز عالم مر که راست