داده زین یک فوطه ما را، روزگار

هم ضیاغ و هم حطام و هم عقار

امر دادم باد را، کان شیرخوار

گیرد از دریا، گذارد در کنار

درسها خواندند، اما درس عار

اسبها راندند، اما بی‌فسار

چونکه دید آن صید مسکین، مورخوار

گفت: گر کارآگهی، اینست کار

زین حکایت، قصهٔ خود گوش دار

تو چو موری و هوی چون مورخوار

دست در دستم نهادی بیقرار

مژده دادی، مژده بوس و کنار

سر بدامانت نهادم اشکبار

قصه ها میگفتی از بوس و کنار

فرودین بود و، نسیم نوبهار

غنچه خندان کرد و سنبل بی قرار

کانچه گردد زین خموشی آشکار

در سخن ناید یکی از صد هزار

مست گشتم زین سخن بی اختیار

بر دهانش بوسه دادم بیشمار