حرکت شن‌های نرم جوببار

از جُعل بردند آرام و قرار

ور نمی‌خندد بهرگل صد، هزار

باز نالد قمریئی بر شاخسار

شاعران گشتند جیشی تارومار

وین مبارز کرد کار صد سوار

نام اصل هند باشد مه بهار

جذب گردد که به مه بی‌اختیار

پس پیامی می‌فرستم سوی یار

در لطافت چون نسیم نوبهار

نقش‌هایی طرح کرده چون نگار

متقن و پرمغز و خوب و خنده‌دار

شغل خوبی زیرِ سر کن دخل دار

جان بابا را به ورّاجی چکار

هم به پهلویش سگی زار و نزار

خفته در آغوش هم همچون دو یار

وز پی اجر من و تو در شمار

داد بر این طایفه جان‌، کردگار

چون سگ دیوانه و چون گرگ و مار

کشتن او فرض بر اهل دیار

پاک زی و خانهٔ خود پاک دار

تا مگس از خان تو گیرد فرار

بهجت و نورانیت آید به کار

صحت و انسانیت آید به‌بار

ای پسر، این گفتهٔ نغز بهار

بشنو و برآن دل و همت کمار

لحظهٔ دیگر بگفت از همجوار

سنگ میزان‌گیر و در نزد من آر

از چه «کوهی » لات و «دشتی » پولدار

کوه بالاتر ز دشت است ای نگار!:

بود همسایه بر آن، کاکای زار

وای از همسایه ناسازگار

باز میل شیره کرد آن نابکار

اشتها برد از کفش، صبر و قرار

با «وثوق الدوله »بست، اول قرار

دید از آن، حاصلی نامد به کار

گر نگردد مانع من روزگار

می شوم بر گرده آنها سوار

ناگهان، ایرانیان هوشیار

هم ز خر بدبین و هم از خر سوار: