فاش تر می‌خواهی این مصرع شمار:

«جِلوۀ معشوق گردید آشکار»

پس به مَحذوری به حُکم اِضطرار

سوی طهران گشتم آن دم رهسپار

ای پسر پند پدر را گوش دار

جا دَهَش در گوشِ جان، چون گوشوار

گوشه‌ای را همچو من کن اختیار

فرصت خود را غنیمت می‌شمار

پا زحدّ مگذار بیرون زینهار

پاس ناموس شریعت را بدار

حاصل از تخم نَکِشته برمدار

بس بود این نکته بهر اعتبار

گاهگاهی برمزارم کن گذار

ساعتی بنشین بنزد این مزار

گفت با آنها که این چرخ و دَوار

هست قِسری یا زِ روی اختیار

خود همی پویند در این رهگذار

جمله چون تو طالب دیدار یار

من که بودم در شداید پایدار

سست گشتم ناگهان بی‌اختیار

قلب من لرزید و کی بودم گمان

کاین چنین قلبی بلرزد روزگار

لیک خود را با خود آوردم نخست

[...]

لیک از آن ملیون نبینی ده‌هزار

شعر دلچسب فصیح آبدار

دیگری پژمان و دیگر شهریار

شعرهاشان تازه است و خوشگوار

گه چو سطح آب صافی بی‌غبار

گاه چون اعماق مرموز بحار

گاه گفته بهر طفلی شیرخوار

ترک قوم وترک شهر و ترک یار

گه بریده گردن یحیی به‌زار

گه مسیحا پرورنده درکنار

بسته بر گردونه دیو نابکار

گشته ز نیاوند برگردون سوار

بر تن او جوشنی از چرم شیر

نیزه درکف‌ تاخت در میدان دلیر

گفت ای یاران‌، به‌حق کردگار

ما نفهمیدیم چیزی از بهار

این بود معنای باغ و لاله‌زار

این بود ماهیت فصل بهار

توکجا وگریهٔ ابر بهار

تو کجا و اشتیاق روی یار

شرشر آب روان از هر کنار

پیش او چون بانگ شیر مرغزار