هم غنا را قبل یومُ الاِفتقار

ای عزیز من غنیمت می‌شمار

همسفرهای تو در این رهگذار

بار بستند و بگشایی تو بار؟

گر چه این معنی بود بس آشکار

شاهدی گر خواهی از ما گوش دار

مال و فرزندان و خویشان و تبار

این زمانم هیچ می‌ناید بکار

این عمل فعلی است‌، گرچه غیر قار

لیک آنرا هست شکلی استوار

باقی این گفته آید هوشدار

اندر این دفتر نه وقت اِحتضار

حال هر یک را بِجِدّ کن اِختِبار

بین دگر اندر چه حالند و چه کار

مجتمع گشتند خلقِ آن دیار

مرد و زن پیر و جوان اندر مزار

این سخن را مُجمل اینجا واگذار

باقی افسانۀ دایه بیار

مرد گفتا با دو چشم اشکبار

زینهار ای دوست مشکن عهد یار

اِنّها دارُ مَمرٍّ لا قَرار

دل در آن هرگز نبندد هوشیار

هیچ عاقل می‌شود با مار، یار

یا دهد دل هیچ دانایی، به مار

سر به پیش حُکم حق نِه بنده وار

از رضایت، نی ز روی اِضطرار

سر بخوشنودی به فرمانش سپار

دل بکن تسلیم امرش بنده‌وار

سر به تسلیم و رضا کن واگذار

پای دل کن در توکّل اُستوار

دیدۀ امیّد بر طاعت مَدار

هم دمی غافل نباید شد زِ کار

جز به فضل حق مشو، امیّدوار

دیدۀ امید بر طاعت مدار

گر تو خواهی زین خطر گیری کنار

دل به ذِکر دائم حق واگذار

فاش تر می‌خواهی این مصرع شمار:

«جِلوۀ معشوق گردید آشکار»

پس به مَحذوری به حُکم اِضطرار

سوی طهران گشتم آن دم رهسپار