تا که نامحرم نیابد رازِ یار

حالیا برگفتۀ او گوش دار

آتش سوزانی است و پُر شرار

می‌بسوزد هرچه بیند غیر یار

در تو نبود احتمال و اِصطبار

آب در غَربال کی گیرد قرار

چیست این اوراق، جز سر پوش کار

پردۀ پندار بر اسرار یار

از کَفَش رفتی عَنان اختیار

گریه‌ها می‌کرد مسکین، زار زار

این سَمندِ تند رو را بازدار

همرهان گشتند از رفتن فکار

درگمان، بد مرو زنهار و دار

در طریق عشق پا را استوار

خوش بنال از عجز و در پیشش برار

دست فقر خویش در وی افتقار

از می موهوم، مستیّ و خُمار

بسته‌ای دل بر خیال اعتبار

غایب است و جلوه‌اش بس آشکار

از میان دور است و فیضش برقرار

دست دارد، لیک افتاده ز کار

جُنبد اما، بهر بیگانه، نه یار

ساقیا از بهر دفع این خُمار

ساغر دیگر در این ساعت بیار

بوالعجب امری که اهل آن دیار

خود نمی‌بردند از آن هیچ اعتبار

چون بگفتی این سخن حُجَّت بیار

یا به پیش تیغ تیزش جان سپار

چیست این ما، پرده اسرار کار

هم نماید نفی غیر کردگار

لیک چون بارد میان شوره زار

ناورد بارانِ رحمت هیچ بار

جَنّت حیوان بود در مرغزار

جَنّت انسان بود دیدار یار

این همه جهل است و عجز و افتقار

آن همه علم و کمال و اقتدار

در رهش افتاد چون دستت زکار

می‌شود آن دستِ کاریّ تو، یار

مَر تکلّم راست اقسام چهار

نیک، آنها را بیاب ای هوشیار