خلوتی جوید بدشت و کوهسار

یا لب دریای ناپیدا کنار

تشنه و دور از کنار چشمه سار

می سرودم این غزل بی اختیار

پیش این نور ار بمانی استوار

حی و قائم چون خدا خود را شمار

در حضورش کس نماند استوار

ور بماند هست او کامل عیار

آن ز مجبوری است ، این از اختیار

آن نهان در پرده ها این آشکار

قاهر آمر که باشد پخته کار

از قوانین گرد خود بندد حصار

کوه و صحرا صد بهار اندر کنار

مشکبار آمد نسیم از کوهسار

زشتی خود را نمودم آشکار

با تو دادم ذوق ترک و اختیار

صدق و اخلاص از نگاهش آشکار

دین و دولت از وجودش استوار

سینه بگشادم به آن بادی که پار

لاله رست از فیض او در کوهسار

خیزد از دل ناله ها بی اختیار

آه ! آن شهری که اینجا بود پار

قصر های او قطار اندر قطار

آسمان با قبه هایش هم کنار

شرق را کن از وجودش استوار

صبح فردا از گریبانش برآر

خسروی را از وجود تو عیار

سطوت تو ملک و دولت را حصار

لرزد از اندیشهٔ آن پخته کار

حادثات اندر بطون روزگار

خواهد اینک ز جناب تو بار

بندۀ ناچیز تو عبدالحمار !

نغمه‌خوان، مرغ سحر بر شاخسار

بوسد این را غبغب و آن را عذار

بنگرد اطراف خود را شاد خوار

این در آغوشش کِشد، آن در کنار

انتظار است انتظار است انتظار

چیست دانی بدتر از مرگ ای نگار

گاه می گویی که داری انتظار

یعنی امشب انتظار من مدار

شور عشقم بُرده آرام و قرار

کی مرا آداب عقل آید بکار