از کریمان خواه حاجت ز آنکه نبود هیچ عیب

ز ابر باران در ز دریا و زر از کان خواستن

وز لئیمان دم مزن زیرا که بیمعنی بود

استخوان از سگ ز گربه نان که از خر خواستن

آصف ثانی علاء ملک و دین کو را خطاب

مینویسد منشی گردون وزیر خافقین

صاحب صاحبقران آنحاکم فرمانروا

کامتثال حکم او باشد فلک را فرض عین

آن سرافرازیکه در راه معالی قدر او

[...]

ای خداوندی که اندر دفع فاقه جود تو

آن اثر دارد که اندر دفع صرصر پوستین

بنده‌ای کز مهر تو بودست دائم پشت گرم

چون روا داری که سرما افتدش در پوستین

باد دی‌ماهی به صد سختیش خواهد کند پوست

[...]

تاج فرق اهل دانش ای عروس فضل را

حلقه گوهر کش طبعت نکوتر پیرهن

وی ز رشک نفحه گلزار خلق فایحت

گل دریده هر سحری تا پای از سر پیرهن

آفتاب رأی تو چون سایه بر گیتی فکند

[...]

مجلس دستور ایران است یا خلد برین

کاندر او بر هر طرف بینی صفی از حور عین

شاید ار فردوس اعلی خوانمش از بهر آنک

از لب ساقی میش ممزوج شد با انگبین

صاحب مجلس چو رضوان ساقیان مانند حور

[...]

منت ایزد را که گردون گر که یکچندی مرا

در جهان میداشت سر گردان بسان خویشتن

از جهان بیرون نرفتم تا ندیدم عاقبت

دشمنانم را بکام دوستان خویشتن

من نه چون دونان برای نان چنین سر گشته ام

[...]

هر که آزردی بکینش زو مدار امید مهر

مار را چون دم زدی هم بایدش سر کوفتن

از خرد دورست فرصت با عدو دادن ز دست

بعد از آن از راه حسرت دست بر سر کوفتن

پای را از دست نتوان دادن آنگه پی زدن

[...]

یک نصیحت بشنو از من کاندران نبود غرض

چون کنی رای مهمی تجربت از پیش کن

طاعت فرمان ایزد شفقتی بر خلق او

در همه حال این دو معنی را شعار خویش کن

کارت ار دائم تواضع بود با خورد و بزرگ

[...]

ای شهنشاهی که هر جا در جهان آزاده ایست

از میان جان و دل شد بنده احسان تو

بسکه با خلقان عالم همتت اکرام کرد

گشت تاریخ مکارم در جهان دوران تو

عرضه دارد کمترین بندگان ابن یمین

[...]

ای شهنشاهی که ترک آسمان بندد کمر

از برای بندگی کمترین هندوی تو

بر مثال استره سر در شکم پنهان کند

روزگار آنرا که جوید نقص یکتا موی تو

کمترین بندگان ابن یمین کز اعتقاد

[...]

آصف ایام تاج ملک و دین عبدالکریم

ای برونق کار دین از رای ملک آرای تو

عقل باور دارد ار جان مصور خوانمت

زانکه همچون جان همه لطف است سر تا پای تو

در ازل خیاط صنع لایزالی دوختست

[...]

گر به منت بر کفت لعلی نهد فیروز شاه

گر خراج ملک هندوستان بود مستان از او

ور محبی از محبت بر کفت کاهی نهد

منت کوه احد برگیر و خوش بِستان از او

مجلسی داریم الحق جامع هر کام دل

ای دریغا نیست در وی منظر چالاک تو

راستی را جمله اسباب عشرت حاصل است

هیچ دیگر در نمی‌باید در او الاک تو

اندرین ایام هر کو همچو فرزین کژ رواست

دارد از منصب چو فرزین خانه در پهلوی شاه

آنکه تا بودست چون رخ راست رو بودست و هست

دائما در گوشه ئی محروم و دور از روی شاه

ای صبا از بخت نیک ار اتفاق افتد ترا

چونکه یابی راه سوی شهریار دین پناه

آنکه باشد لطف و عنفش از طریق خاصیت

دوستانرا جانفزای و دشمنانرا عمر کاه

خسرو عادل نظام ملک و دین کز عدل او

[...]

ای فلکقدری که دایم بر بساط حضرتت

خسروان عهد را چون بندگان ساید جباه

باد زیر پای پیل حادثات افکنده سر

هر که طبعش با تو کژ دارد چو فرزین رسم و راه

بنده را در وجه خرجی اسب و استر صرف شد

[...]

افتخار آل یاسین سید سادات عصر

ایکه جاهت را خرد برتر ز گردون یافته

عقل کل در مجلس روحانیان بخت ترا

از شراب لایزالی چهره گلگون یافته

هر چه بخت نوجوانت جسته از گردون پیر

[...]

جفت گاوی را اگر خدمت کنی سالی سه ماه

روزگارت زو شود هر هفته و هر ماه به

ورکنی شاه جهانرا هفته ئی هفتاد مدح

سخره گوئی را بود در پیش او مقدار به

گر تأمل‌ها کنی در نفع گاو و مدح شاه

[...]

صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق

ای ز رفعت خاک پایت افسر خورشید و ماه

نفثه المصدور خواهم عرضه کردن پیش تو

گرچه داند رای صاحب حال من بی اشتباه

بر بساط حضرتت چون رخ نهاد ابن یمین

[...]

صاحب صاحبقران والا علاء ملک و دین

مهترانرا داد دادی داد این کهتر بده

مانده ام چون مهره اندر ششدر رنج خمار

بنده خود را خلاص از رنج این ششدر بده

چون بیایم در پی اینقطعه سوی بزم تو

[...]