در سر مستی گر از زانوی من بالین کنی

بوسه در لعل شراب آلود نگذارم ترا

خنده چون مینای می کم کن که چون خالی شدی

می‌گذارد چرخ بر طاق فراموشی ترا

رَحم کُن بَر ما سیـَه‌بَختان، که: با آن سَرکِشی

شمع، دَر شب‌ها، به‌دست آرَد، دلِ پروانه را

آن که بود آرامگاهش از کنار مصطفی

پیکر سیمین او افتاده زیر دست و پاست

حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی

بس که رایج گشت در بازار ما بی حاصلی

آدمی در عهد پیری بی خرد گردد غنی

می شمارم طفل خود را ریخت تا دندان مرا

گشاید بر رخت درهای فیض از یمن هشیاری

کلید قفل چشم بسته نبود غیر بیداری

دماغ ناتمام نیم جان می سازد ای ساقی

حباب آسا مرا برپای دارد فیض سرشاری

اگر یکبار گلهای تماشا چیند از رویت

[...]

به یاد حق از خلق بگریخته

چنان مست ساقی که می ریخته

اهل کام و ناز را، در کوی رندان راه نیست

رهروی باید جهانسوزی نه خامی بی غمی

بس بهرسو رسته درهم خاره پر پولاد پی

سخت کی تیرسان زوبین و نی

راس پاک فارس مضمار دین سالار حی

بهر ری می زند با چوب ونی

گشت چون یغمای ترکان ستم با تیغ و نی

جان وی در هوای ملک ری

سعدیا گفتار شیرین پیش آن کام و دهان

در به دریا می فرستی زر به معدن می بری

هر کجا ناز از خداوندی او

آفرینش را نیاز بندگی

ای که دل بر هجر بنهادی و سستت گشت پای

در حریم وصل یار خویش مشکل می‌رسی

این دم جانسوز از نایی است آگه نی ز نی

سوز عشق ار بود با نی می‌زد آتش بیشه را

آنچه من بینم اگر خلق جهان دیدی یقین

روز و شب همچون فلک سرگشته وجویاستی

زاهد امروز ار بدیدی چشم پرآشوب دوست

کی در آن پژمردگی وعدهٔ فرداستی

هرکه او مجروح تیر غمزهٔ جانان نشد

کافر اصلی گر شیخ است وگر مولاستی

مهدی و هادی من جز نور یارم کی بود

عاشقان را کار کی با مؤمن و ترساستی

در طریقت هرکه در هر عالمی گامی زند

کی توان گفتن که هست او مرد کار افتاده‌ای