گیرم ار مویها زبان گردند

هر زبان صد هزار جان گردند

تا بدان شکر حق فزون گویند

شکر توفیق شکر چون گویند؟

نیک آوردی که زودم اگه کردی

ور مه زر و زور و روزگارم شده بود

نراد آسمان را پیشی دهی سه ضربه

زرین روی از تو ماندم منصوبه هزاران

چون نشنیدی نصیحت من

از کرده خویشتن همی پیچ

نیکویی کن چون که ترا دسترس است

کاین عالم یادگار بسیار کس است

کفی چو کف موسی، دستی چو دم عیسی

در علم دمی شافی، در کار کفی کافی

فرمان ترا که باد نافذ

جایز شده بر قضا تقدم

بودی به گه رفتن دریا و قفار

در آب چو ماهی و به خاک اندر مار

جمالش بر سر خوبی کلاهست

بنامیزد نه رویست آن که ماهست

مازار دل جانوران از پی کین

کاین جان عزیزست بر جانوران

در دست دل از دست دلم گشته اسیر

چونین که منم اسیر دل باد دلم

باران دو صد ساله فرو ننشاند

این گرد بلا را که تو انگیخته ای

گردیده بدست رهنمون دل من

در گردن دیده باد خون دل من

از عهده عهد اگر برون آید مرد

از هر چه گمان بری فزون آید مرد

سلکت و لو ما بین انیاب ارقم

و خضت و لو ما بین فکی غضنفر

قدم بر جان همی باید نهادن

درین راه و دلم این دل ندارد

به هر حال هر بنده را شکر به

که بسیار بد باشد از بد بتر

جزای نکویی بود هم نکو

چنان چون جزای بدی هم بدی

چون کارد به جان رسید بگشادم راز

باری نشوم به خون خویشم انباز

به چیزی که آید کسی را زمان

به نزد دلش تیر گردد کمان