یک چند طپیدیم و در آن فرسودیم

آخر چه بسوختیم فرو آسودیم

دل پر غم دیگران مرا یاد کنی

بر خویشتن از گزاف بیداد کنی

جز روی تو زلفین ترا مجلس نیست

کس جز تو در اینجهان ترا مونس نیست

گر بر سر من خار و خسک بارانی

باران ترا دوخته ام بارانی

آنکس که کمال عشق خود را بشناخت

معشوق ز ذوق عشق با عشق شناخت

قومی دل و جان در سر کار تو کنند

قومی که همی بوی وصال تو برند

اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش

مقبول نباشد آن ترا ای درویش