پس آن شاهزاده برانگیخت بور

همی کشت گرد و همی کرد شور

چنین داد پاسخ کز ایدر ستور

نیابد مگر چشمهٔ آب شور

به منزل که انگیزد این بار شور

بود آب و جای گیای ستور

که با دژ چه کردم به دستان و زور

به نام خداوند کیوان و هور

خداوند کیوان و ناهید و هور

خداوند پیل و خداوند مور

می خسروانی به جام بلور

گسارنده می داد رخشان چو هور

به دادار گیتی که او داد زور

فروزندهٔ اختر و ماه و هور

بزد پاشنه سنگ بنداخت دور

زواره برو آفرین کرد و پور

نجنبید رستم نه بنهاد گور

زواره همی کرد ازان گونه شور

برآساید از رنج مرد و ستور

دل دشمنان گردد از رشک کور

گرامی کن ایوان ما را به سور

مباش از پرستندهٔ خویش دور

بسان پلنگی که بر پشت گور

نشیند برانگیزد از گور شور

همی گفت کای پاک دادار هور

فزایندهٔ دانش و فر و زور

همه دشت غرمست و آهو و گور

کسی را که باشد تگاور ستور

به خاشاک کرده سر چاه کور

که مردم ندیدی نه چشم ستور

ز گفتار او رستم آمد به شور

ازان دشت پرآب و نخچیرگور

چو یاور نبودش ز نزدیک و دور

یکی نامه بنوشت نزدیک فور

چو آورد لشکر به نزدیک فور

یکی نامه فرمود پر جنگ و شور

فرستاده شاهش به نزدیک فور

گهی رزم گفتی گهی بزم و سور

اگر فیلقوس این نوشتی به فور

تو نیز آن هم آغاز و بردار شور