اگر در پایت افکندم سری عیبم مکن کآندم

چنان بودم که از مستی زسر نشناختم یارا

حقا که به افسون دگرش خواب نیاید

آن کس که شبی بشنود افسانه ما را

گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوست

چکند با کشش دل که میان من و اوست؟

ما اگر مکتوب ننویسیم، عیب ما مکن

در میان راز مشتاقان قلم نامحرم است

گر بود در ماتمی صد نوحه گر

آه صاحب درد باشد کارگر

ما شیر شکاران فضای ملکوتیم

سیمرغ بدهشت نگرد در مگس ما

دنیا بکسی ده که بگیرد دستت

یا پیش سگی نه که نگیرد پایت

بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط

ز بس که عارف و عامی به رقص برجستند

آن خون گرفته ای که تو ساقی او شوی

پیدا شراب نوشد و پنهان جگر خورد

جام یاقوت و شراب لعل خاصان را رسد

عام را کهنه سفال و دردئی اندر خور است

باده خواهی باش تا از خم برون آرم که من

آنچه در جام و سبو دارم، مهیا آتش است.

تیری زدی و زخم دل آسوده شد از آن

هان ای طبیب خسته دلان مرهم دگر

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد و در این دیر خراب آبادم

مگو که نغمه سرایان عشق خاموش اند

که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوش اند

مجنون تو با اهل خرد یار نباشد

غارت زده را قافله در کار نباشد

تمام عمر با اسلام در داد و ستد بودم

کنون میمیرم و از من تب زنار می ماند

ممتاز بود ناله‌ام از ناله‌ی عشّاق

چون آه مصیبت زده در حلقه‌ی ماتم