گنجور

غزل شمارهٔ ۹۸

 
عرفی
عرفی شیرازی » غزلها
 

خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

باز این چه ناوک است که از عشق، از کمین زده است

مشکل که مرگ روی به میدان ما نهد

از بس که فتنه به یسار و یمین زده است

نیشی است زهر داده ی معشوق کاوکاو

مهری که عشق بر لب جان حزین زده است

ناقوس عشق می زنم و رقص می کنم

بوی کدام مغبچه بر مغز دین زده است

عرفی نماند هیچ به درویشی اش سری

از بس که باده با من خلوت نشین زده است

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منابع عرفی | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

علی احمدی نوشته:

درود
غزل بالا ایراد وزنی دارد و مصرع اول و دوم با بقیه‌ی مصرع‌ها همخوانی ندارند.
به نطر شکل صحیح این شعر چنین است:

ِخوش می تپم به خون و به تیرم چنین زده است
باز این چه ناوک است که عشق از کمین زده است

مشکل که مرگ روی به میدان ما نهد
از بس که فتنه‌ها به یسار و یمین زده است

نیشی است زهر داده ی معشوق کاوکاو
مهری که عشق بر لب جان حزین زده است

ناقوس عشق می زنم و رقص می کنم
بوی کدام مغبچه بر مغز دین زده است

عرفی نماند هیچ به درویشی اش سری
از بس که باده با من خلوت نشین زده است

👆☹

کانال رسمی گنجور در تلگرام