گنجور

شمارهٔ ۱۷۴

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

اگر چه هر چه تو گویی صواب من آن است

ولی چو دل به خطا می رود چه درمان است

به روای ترکم اگر ترک جان بیاد گفت

ازو دریغ ندارم که خوشتر از جان است

مرا امید به هشیاری و صلاح نماند

که خاطر از پی ترکان مست چشمان است

ز عمر چیزی باقی نماند و ما فیها

هنوز تا نفس آخرین بر آن سان است

دلی ندارم و جمعیتی و غم خواری

عجب نباشد اگر خاطرم پریشان است

زغرقه بودن من فارغی درین گرداب

ترا که بر لب جویی نشسته آسان است

زهر صفت که کنند آفتاب گردون را

رخش هنوز به خوبی ،هزار چندان است

ز ناف آهوی تبّت دگر مگو که خطاست

هزار چین اش در زیر زلف پنهان است

غرض صلاح منش نیست مصلحت بین را

حسد دمار بر آرد از او غرض آن است

نزاریا به بلایی که مبتلا شده ای

اگر تو شرح دهی ورنه می توان دانست

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام