گنجور

دستورنامه

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری
 

بخش ۱ - توحید: قل الحمدلله نزاری فَقُل

بخش ۲ - نعت رسول (ص): گزین کرد فی الجمله از کاینات

بخش ۳ - مناجات: الهی زفضلت نباشد بدیع

بخش ۴ - فصل در اخلاق - خطاب به خود: نزاری ز پاکیزه کاران درای

بخش ۵ - اندیشه و سخن: چو بر مرکبِ فکر گردم سوار

بخش ۶ - پیری بطلب - در تسلیم: یکی پیر رهبر طلب ای جوان

بخش ۷ - دو فرزند شایسته شهنشاه و نصرت و یاد تاج الدین محمد: مرا فضل بخشنده دین و داد

بخش ۸ - سبب نظم کتاب: بقا باد این هر دو را بی شمار

بخش ۹ - تضمین بیت شیخ اجل سعدی: به تکرار و تذکار عادت کنند

بخش ۱۰ - حرمت شراب: شراب آن گهی دست شرّست و شور

بخش ۱۱ - مداح می: غذای تن و قوت جان است راح

بخش ۱۲ - یار عهد جوانی: به عهد جوانی چنان بودمی

بخش ۱۳ - دلیل راه: پس از مدتی در میان آمدم

بخش ۱۴ - شهرت به شرب مدام: چو مشهور گشتم به شرب مدام

بخش ۱۵ - هدایت پدر: پدر رحمت الله چو آگاه شد

بخش ۱۶ - تبویب کتاب: سخن موجز و پرمعانی نکوست

بخش ۱۷ - سه اندزر: سه باب است هر سه مبیّن کنم

بخش ۱۸ - دو تعلیم: گروه سه دیگر جهان گشتگان

بخش ۱۹ - حکایت: یکی بود در شهرِتون پیش ازین

بخش ۲۰ - می، جوان‌مردِ نامرد: غرض آن که بر هرچه عادت کنی

بخش ۲۱ - ادب میزبانی: چو در خانه مهمان بری از پگاه

بخش ۲۲ - به مستی سواری مکن: به پایانِ مستی سواری مکن

بخش ۲۳ - حذر از ناجنس: مکن تا توانی به ناجنس میل

بخش ۲۴ - در جستن یار هم‌جنس: نشاید بر اسرار کردن ستیز

بخش ۲۵ - نو باده: به نوباده هر هفته یاری مَکُن

بخش ۲۶ - صبوحی: صبوح آفتِ مغز و ضعفِ دل است

بخش ۲۷ - آیین اهل عراق: شنیدم که فرمان دهان عراق

بخش ۲۸ - اهلیّت باده خواران: چو می روح بخشی نیاید به دست

بخش ۲۹ - سخا به مستی: به مستی سخاوت بود نا پسند

بخش ۳۰ - حکایت: سرآشفته ای مستِ خود رای بود

بخش ۳۱ - حفظ اعتدال: کسی را که می دم به دم می خورد

بخش ۳۲ - می، سلطان بیدادگر: مکن اعتماد ای پسر بر شراب

بخش ۳۳ - نقل شراب: اطبّا ز نُقل اندک آورده‌اند

بخش ۳۴ - حفظ دندان: چو نقلی گرفتی به دندانِ تنگ

بخش ۳۵ - کرامات می: ندیدیم هرگز به عمر دراز

بخش ۳۶ - حکایت: گذر بودمان بر براکوهِ تون

بخش ۳۷ - حکایت: برون آمدیم از نشابور مست

بخش ۳۸ - مقامات می خوارگان: ندانی اگر هیچ بویی بری

بخش ۳۹ - حکایت: ربا خواره‌ای بود بیدانیی

بخش ۴۰ - خلوت آباد حکیم: مرا هر چه با خویشتن بودمی

بخش ۴۱ - عروج و الهام: به اوقات دیگر دل مستِ من

بخش ۴۲ - سبب تغییر حال: شبی هاتف غیبم آواز داد

بخش ۴۳ - من کیستم: مرا خود در اوقاتِ ردّ و قبول

بخش ۴۴ - پس از توبه: پس از یک دو سالم که توفیق حی

بخش ۴۵ - خطاب به شاهنشاه و نصرت: الا ای جگر گوشگانِ پدر

بخش ۴۶ - ایجاز سخن: سخن موجز و منتخب کرده ام

بخش ۴۷ - تاریخ نظم: به چشمِ جهان دیدة دوربین

بخش ۴۸ - در مناجات و خاتمت: الاهی چو از نیّتم آگهی